آمدی نوروز؟ خوش آمدی. سال گذشته دارد می رود، بگذار خداحافظی کنم، می آیم پیشت، هرچه باشد یک سال باهمیم.
داری می روی سال گذشته؟ به سلامت. بگذار روی همه را ببوسم.
پروردگارم، سپاسگزارم. برای همه انارها، همه زیتونها، همه انگورها، حتی برای همه سیبها از تو سپاسگزارم.برای همه سروها و لاله های آزادیم، همه نرگسها و مریمهای دوستیم، برای همه رزهای عشقم، همه شب بوهای گریه هایم، همه پرستوهای بلند پروازم، برای همه کوههای فریادم و همه چنارهای سکوتم از تو سپاسگزارم. پروردگارم برای دیدگانم، شانه هایم، گیسوانم از تو سپاسگزارم.
بابای مهربونم، مامان زیبایم، تک تک شش شاخه گل گلدان زندگیم، خانواده ام، یا بهتر بگویم همه چیزم، همه کسم، از شما سپاسگزارم. برای آنکه 365 صبح و ظهر و شب با من نفس کشیدید. با من خندیدید و رقصیدید و رفتید و آمدید و دیدید و گفتید و گفتید و گفتید، سپاس اما، همین که با من نفس کشیدید کافیست. برای نفس کشیدنم در کنارتان، چه زیبا و چه زشت، از شما سپاسگزارم.
شقایقهای هم دشتم، همه آنها که با من ریشه دواندید و ایستادید و خورشید را درود گفتید و شب را خوش آمد گفتید. دوستانم، شقایقهای هم دشتم، چه اینها که نزدیکمند و چه آنها که چند گامی دورترند و چه آنها که از پشت درختها گاه سلامی گویند، از بودنتان سپاسگزارم. شقایق؟ شاید هم آفتاب گردان! آفتاب گردانهایی که گاهی خم شدم و خورشید را گفتید صبر؛ رو به من آوردید و مرا با خورشید آشتی دادید. خنده دار است، گاه هم آنقدر با طمع خود را به سمت آفتاب کشیدم که چیزی نمانده بود ریشه هایم از خاک کنده شوند! چه خوب که بودید و ریشه هایم را یاری دادید. هم دشتانم، چه نزدیک و چه دور و چه دورتر، سپاسگزارم.
تک گل زندگیم؛ همان که از دیگران جدایی، همان که آن گوشه ای، آری با توام، گل گاه سرخ و گاه سپید و گاه هم زرد دشت زندگیم، از تو سپاسگزارم. برای بودنت، برای دیدگانت، برای لبخندت. از تو سپاسگزارم برای آموختنت. برای برگها و گلبرگها و ساقه و ریشه و حتی برای خارهایت. برای بودنم در کنارت با همه برگها و گلبرگها و ساقه و ریشه و خارهایم از تو سپاسگزارم.
سال گذشته، سپاسگذارم. برای همه خنده هامان، تپیدنهامان، همه آرزوهامان، همه امیدها و بی امیدی هامان از تو سپاسگزارم. قول می دهم ترانه هامان را باز بخوانم، به بلندی آسمانها، بازهم آوازهایمان را میخوانم، خیالت آسوده باشد.
سال گذشته از تو برای دانه دانه تک تک لحظه هایت سپاسگزارم.
داری می روی سال گذشته؟ به سلامت. بگذار روی همه را ببوسم.
پروردگارم، سپاسگزارم. برای همه انارها، همه زیتونها، همه انگورها، حتی برای همه سیبها از تو سپاسگزارم.برای همه سروها و لاله های آزادیم، همه نرگسها و مریمهای دوستیم، برای همه رزهای عشقم، همه شب بوهای گریه هایم، همه پرستوهای بلند پروازم، برای همه کوههای فریادم و همه چنارهای سکوتم از تو سپاسگزارم. پروردگارم برای دیدگانم، شانه هایم، گیسوانم از تو سپاسگزارم.
بابای مهربونم، مامان زیبایم، تک تک شش شاخه گل گلدان زندگیم، خانواده ام، یا بهتر بگویم همه چیزم، همه کسم، از شما سپاسگزارم. برای آنکه 365 صبح و ظهر و شب با من نفس کشیدید. با من خندیدید و رقصیدید و رفتید و آمدید و دیدید و گفتید و گفتید و گفتید، سپاس اما، همین که با من نفس کشیدید کافیست. برای نفس کشیدنم در کنارتان، چه زیبا و چه زشت، از شما سپاسگزارم.
شقایقهای هم دشتم، همه آنها که با من ریشه دواندید و ایستادید و خورشید را درود گفتید و شب را خوش آمد گفتید. دوستانم، شقایقهای هم دشتم، چه اینها که نزدیکمند و چه آنها که چند گامی دورترند و چه آنها که از پشت درختها گاه سلامی گویند، از بودنتان سپاسگزارم. شقایق؟ شاید هم آفتاب گردان! آفتاب گردانهایی که گاهی خم شدم و خورشید را گفتید صبر؛ رو به من آوردید و مرا با خورشید آشتی دادید. خنده دار است، گاه هم آنقدر با طمع خود را به سمت آفتاب کشیدم که چیزی نمانده بود ریشه هایم از خاک کنده شوند! چه خوب که بودید و ریشه هایم را یاری دادید. هم دشتانم، چه نزدیک و چه دور و چه دورتر، سپاسگزارم.
تک گل زندگیم؛ همان که از دیگران جدایی، همان که آن گوشه ای، آری با توام، گل گاه سرخ و گاه سپید و گاه هم زرد دشت زندگیم، از تو سپاسگزارم. برای بودنت، برای دیدگانت، برای لبخندت. از تو سپاسگزارم برای آموختنت. برای برگها و گلبرگها و ساقه و ریشه و حتی برای خارهایت. برای بودنم در کنارت با همه برگها و گلبرگها و ساقه و ریشه و خارهایم از تو سپاسگزارم.
سال گذشته، سپاسگذارم. برای همه خنده هامان، تپیدنهامان، همه آرزوهامان، همه امیدها و بی امیدی هامان از تو سپاسگزارم. قول می دهم ترانه هامان را باز بخوانم، به بلندی آسمانها، بازهم آوازهایمان را میخوانم، خیالت آسوده باشد.
سال گذشته از تو برای دانه دانه تک تک لحظه هایت سپاسگزارم.
