آدم به جرم خوردن گندم

با حوا

شد رانده از بهشت

اما چه غم

حوا خودش بهشت است.

                                                       زنده یاد عمران صلاحی

---

اینا نظر آدم راجع به حواست از آفرینش تا مرگ حوا که از کتاب "خاطرات آدم و حوا به روایت مارک تواین" برداشتم:

۱. این موجود جدید مو بلند خیلی داره مزاحم میشه!...ازش خوشم نمیاد. ... ای کاش بره پیش بقیه حیوونا.

۲.ایکاش حرف نمیزد. همیشه درحال حرف زدنه. شاید به نظر برسه دارم به اون موجود بیچاره تهمت میزنم اما این قصد ندارم. ... این صدای جدید بیش از اندازه به من نزدیکه. ... من فقط به صداهایی عادت دارم که از من دور باشن.

۳. موجود جدید گفت اسمش حواست. مشکلی نیست٬ اعتراضی ندارم. می گفت وقتی می خوام صداش کنم باید از این اسم استفاده کنم. من هم گفتم لزومی به انجام این کار نمی بینم. اما با وجود این قبول دارم که اسم خوبی داره و باعث میشه بیشتر بهش احترام بذارم.

۴.اگه فقط هرچند وقت یه بار می تونست آروم بشینه و حرف نزنه٬ منم می تونستم از نگاه کردن بهش لذت ببرم. مطمئنم می تونستم! چون دارم به این نتیجه می رسم که اون واقعا موجود زیبا و جذابیه.

۵.اون همراه خوبیه و میدونم اگه نبود٬ خیلی تنها و افسرده می شدم.

۶. بعد از این همه سال فهمیدم که اون اوایل راجع به حوا اشتباه می کردم٬ زندگی بیرون بهشت اما با اون خیلی بهتر از زندگی کردن تو بهشت ولی بدون اونه! اولش فکر می کردم خیلی حرف می زنه٬ اما الان اگه اون صدا ساکت بشه و از زندگیم بره حسابی غمگین می شم.

۷.هرجا که او بود٬ بهشت بود.

---

لزومی به توضیح نیست. فکر می کنم خودتون فهمیدین.

فرزندان آدم همچنان دقیقا از همین الگو پیروی می کنند!!!