مدتها بود جدیت را فراموش کرده بود. با این که دیگر تقریبا بزرگ شده بود٬ هنوز ترجیح می داد به چیزی فکر نکند و از کنار همه چیز به راحتی بگذرد. تنها فرقی که با بچه ها داشت این بود که او خدا را می شناخت. اگر بچه ها فقط به خاطر این که نمی فهمیدند اطرافشان چه می گذرد٬ بی خیال همه چیز بودند٬ او به خاطر این که می دانست خدایی هم هست٬ تقریبا برای اتفاقاتی که انتظار می رفت ناراحتش کنند٬ غمگین نمی شد. گرچه برای جان دادن عاجزانه یک گوسفند قربانی٬ صورت کثیف بچه های جنگ٬ هدر رفتن انرژی (!)٬ و...و...و...٬ از خود بی خود می شد٬ بازهم مدتها بود که جدیت را فراموش کرده بود. این طوری خیلی بهتر بود. اما روزی رسیده بود که...٬ انگار دیگر موعد آن بود که یک شبه تمام سالهایی را که از بزرگ شدن عقب افتاده بود٬ جبران کند. دائم با خود می گفت این هم مثل بقیه تمام می شود. اما نمی شد. هرچه می کرد نمی توانست از فکرهای جدی دست بکشد. خیالات کودکانه هیچ جذابیتی برایش نداشت. با آن که دقیقا می دانست برای آینده اش چه خواهد کرد٬ بازهم انگار چیزی کم بود٬ انگار باید بیشتر فکر می کرد٬ بیشتر ادای آدم بزرگها را در می آورد. زجر می کشید ولی خدا را شکر می کرد که بزرگ شده. دوست نداشت بزرگ شود ولی باز هم خوشحال بود از این که برای چند روز هم که شده بلوغ را تجربه می کرد. گریه می کرد ولی هرکار می کرد دلیلش را نمی فهمید. دوست داشت این هم تمام شود و همچنان کودکانه در دنیای آدم بزرگها موفق باشد. می دانست خیلی خیلی خیلی دشوار است اما این تنها چیزی بود که می خواست.

---

راستی 

HAPPY VALENTINE!!