چه سرخوشم من: سالتون پر از بهشت باشه!

مردی بسیار متمکن روزی به کارگرانی برای کار در باغش نیاز داشت. بنابراین پیشکارش را به میدان شهر فرستاد تا کارگرانی را برای کار اجیر کند. پیشکار رفت و همه کارگران را اجیر کرد و آنها مشغول به کار شدند. کارگرانی که در میدان نبودند موضوع را شنیدند و آنها نیز آمدند. تا دم غروب کارگران دیگری نیز به جمع اضافه شدند. گرچه این کارگران تازه٬ غروب بود که رسیدند٬ اما مرد ثروتمند آنها را نیز استخدام کرد. شبانگاه٬ مرد همه کارگران را گرد آورد و به همه آنها دستمزدی یکسان داد. آنانی که از صبح مشغول به کار بودند آزرده شدند و گفتند:"این بی انصافی است. ما از صبح کار کرده ایم و اینان تازه به ما ملحق شدند."

مرد خندید:"به دیگران کاری نداشته باشید. آیا آنچه به خود شما داده ام کم است؟"

کارگران یک صدا گفتند:"نه٬ این حتی بیشتر از دستمزد معمولی ما است. اما با این وجود این انصاف نیست که اینانی که دیر رسیدندو کاری نکردند همان دستمزدی را بگیرند که ما گرفتیم."

مرد دارا گفت:" من به آنها داده ام زیرا بسیار دارم. من از استغنای خویش می بخشم. شما بیش از توقعتان گرفتید پس مقایسه نکنید. من در ازای کارشان نیست که به آنها دستمزد می دهم بلکه می دهم چون برای دادن و بخشیدن بسیار دارم. من از سر بی نیازی است که می بخشم."

مسیح:

بعضی برای رسیدن به خدا سخت می کوشند. بعضی درست دم غروب از راه می رسند. بعضی هم وقتی کار تمام شده پیدایشان می شود. اما همه به یکسان زیر چتر لطف و مرحمت الهی قرار می گیرند.

شما نمی دانید که خدا نه استحقاق بنده٬ که دارایی را خویش را می نگرد. او به غنای خود نگاه می کند نه به کار ما. از غنای ذات الهی جز بهشت نمی شکفد. باید هم این گونه باشد. بهشت ظهور بی نیازی و غنای خداوند است. دوزخ را همین خشکه مقدسها و تنگ نظرها برپا داشته اند. زیرا اینان آنقدر بخیل و حسودند که نمی توانند جز خود را مشمول لطف الهی ببینند.