این همه خوبی! روسرم خراب نشه؟!

چی میشه که وقتی همه چیز داره خوب پیش میره آدما میترسن؟ مثل کسی که از ترس از
دست دادن گنجش اونو زیر بالشش قایم میکنه و هیچوقت ازش استفاده نمیکنه، میترسن از
این که یه وقت همه چیز به هم بریزه؟ یا وحشت دارن از این که نکنه این آرامش قبل از
طوفان باشه؟ چرا این طوریه؟ چرا آدما باید عادت داشته باشند به این که یه جای کار
بلنگه، یه مشکلی باشه، یه نگرانی، یه فکر لامسب (اینو این جوری مینویسن؟!) که ول
کنت نباشه، یه مشکل لاینحل یا حداقل صعب العلاج ( هل انا العربه؟!!). نمیتونیم ادعا
کنیم که این حسها با ایمان آدما به قدرت برتر ارتباطی داره یا نه. حتی با ایمان
ترین و آروم ترین آدما هم ممکنه بعضی وقتا همچین حسی داشته باشند. شاید برای اینه
که آدما همیشه دنبال یه دستاویز میگردن برای نگرانی، برای ترس، برای این که ...،
برای این که ...( نمی تونم چیزی رو که میخوام بگم بیان کنم! شاید بهتره پیش خودم
بمونه!) یادمه یه بار شنیدم که یه فرضیه ای هست از این قرار:

علم ثابت کرده که وقتی که آدم ناراحت میشه مغز برای آرامش گرفتن یه نوع ماده
مخدر تولید میکنه. فرضیه از اینجا شروع میشه که میگه: اگه آدما زیادی بدبختی بکشن،
مغز هم این ماده رو زیادی تولید میکنه و چون این ماده مخدره میتونه اعتیادآور
باشه. مللی که تاریخی طولانی پر از جنگ و خونریزی و بدبختی داشتند، معتاد این ماده
شدند و این اعتیاد میتونه ارثی باشه. پس نسلهای آینده این ملل، هرچقدر هم که تو
آرامش و آسایش باشند، غصه خوردنو دوست دارند. دلشون میخواد آشفته بشن تا مغزشون
ماده ای رو که بهش معتاد شده ترشح کنه.

من از سرنوشت این فرضیه که اثبات شد یا نه اطلاعی ندارم ولی میتونم بگم تقریبا
تمام آدمایی که میشناسم یه جورایی مشمول این موضوع میشن!! شاید به خاطر اینه که در
اوج رو به راهی پناه میبریم به تنها دلیلی که میشه پیدا کرد: "می ترسم از این که
این همه خوبی یکدفعه رو سرم خراب بشه!"

این میتونست یه دلیل باشه اما دلایل دیگه ای هم میشه پیدا کرد. شاید انقدر که
شنیدیم وای از این دنیای فلان و فلان شده :). شاید هم انقدر که فیلم دیدیم؛ خب همه
میدونیم که همه فیلما حول محور یه مشکل میگردن هرچند آخر فیلم اون مشکل حل میشه،
ما بیشتر اون تیکه ای رو به یاد میاریم که یه مشکلی وجود داشت! خیلی از ترانه هایی
که گوش میدیم هم همینجوریه.

شاید هم به خاطر اینه که بیشتر ما دوست داریم یه چیزی برای فکر کردن داشته
باشیم ولی چرا اون چیز باید یه گره باشه؟

به نظر بعضیا هم آدمایی که یه سنگی ته دلشون سنگینی میکنه آدمای باحالتری می
باشند :) پس دلشون میخواد خودشون هم همینجوری باشن تا در نظر
بقیه باحال تر به نظر بیان.

فکر کنم یه کمی از موضوع اولیه دور شدم؛ باید از تبعات پرحرفی باشه! ؛)

به هرحال گاهی وقتا هرچقدر هم که قوی باشی، هرچقدر هم که ایمان داشته باشی به
این که دلیلی وجود نداره که همه چیز خراب بشه، از این ترس نمیتونی فرار کنی؛
نمیتونی بفهمی چرا، فقط میتونی بگی:

می ترسم از این که این همه خوبی یکدفعه رو سرم خراب بشه!

 

سردرگم نوشت: بابا این اسمایلا کجا رفتن؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!

---

سه تا جواب کامنت:

برای گلی:

honey s.th must be despondency to make us perfect. arn't I right? I'd like to have ability to be like the girl in the picture!

بعدشم که تازه این قالبو گذاشتم، کجا عوضش کنم؟!

برای دورگه:
یکی از این متخصصها جنابعالی!! کجا بودی وقتی من از بی نتی داشتم تلف میشدم؟! ها؟! ها؟!! ها؟!!! ( آخ الان اگه این اسمایلا اینجا بود...!!)

برای mahdi:
تا اونجا که من میدونم اسلام خون کافرو حلال میدونه. البته کاملا موافقم که اینا همه از جهل مسلموناست وگرنه ایرادی توی دین نیست.

---

راستی روح شکیبایی شاد! همون که خیلی کم میدیدمش یا خیلی کم صداشو میشنیدم ولی هروقت میشنیدم، ...!

---

شاد شاد شاد، دل گنده دل گنده دل گنده باشید!