با منه؟!

یه چیز جالب!

اسم بلاگمو که دیدم، جا خوردم!! چه سرخوشم من؟!!!!

آخ اگه این 1شنبه حذف و اضافه هم به خیر بگذره!!

نخند بهم، مشکلات بسیار زیاد و جدیی پیش رومه این ترم. مشکلاتی که واقعا مهمه. به سادگی پر شدن یا نشدن ظرفیت یه کلاسی که خیلی میخوایش نیست. خیلی پیچیده تره و خیلی جدیتر!!

نمیدونم چی بگم. ینی نمیدونم کدومشو بگم، از کجاش بگم. فقط دلم میخواست یه چیزی بگم. ولی نمیدونم چی بگم.

بیخیال، پاسخ کامنت بدیم:

پدیده:
اون شب مفصل حرفیدیم در این مورد، پاسخ دادن تو اینجا بی معنیه. ;)

حسین:
خوش آمدی. :)
نکته همینجاست. اصلا دیگه اون حس قوی "دوست ندارم بزرگ شم" رو ندارم!
ببین، تو هم میگی قبول کن هرچیزی زمانی داره. من بی پروا و بدون اینکه معتقد باشم آدم بزرگا نمتونن النگوی پلاستیکی بزنن یا خلاف جهت پله برقی راه برن یا 2تا بستنی یه جا بخورن، سرخوش بودم واسه خودم.
اما خانوم شدم الان نمدونم چرا!!
ولی هنوزم اگه یکی هم سن و سالام این کارا رو بکنه نمیگم دیوونست. نمیگم ای وای، زشته، آدم به این بزرگی که نباید از این کارا بکنه!!
آره، راست میگی تفاهم تصادفی، بازم شیدا میشم. همه شیدایی من به همین شیداییمه دیگه، از دست بره من نیست شدم دیگه! ;)
اما اون عبارت "به وقتش" که نوشتی دقیقا میشه کی و چند وقت یه بار پیش میاد؟!
هنوزم میشه هرهفته 9-9:30 شب که میرسم تهران و از وسط اتوبان دارم میرم سمت ایستگاه مترو میون سرو صدای ماشینا و خلوتی اون راه، بلند بلند شعر بخونم؟ از روی جدولای مرتفعش راه برم؟ اصلا خودم دیگهاین کارا رو خواهم کرد؟!
خیلی از این کارای مشابهو ناخودآگاه تقریبا ترک کردم و آشفته نشدم، دلتنگشون نشدم، بیقرار نشدم!!
تا حالا که اینطور بوده. نمیدونم همینطور ادامه پیدا خواهد کرد یا نه!
فکر میکنی اطرافیانم چی بخوان؟

عجب پاسخی، از خود پست طولانی تر شد!! D:

هی آدمای اطرافم، بشم همون شیدای شیدای قبلی؟ یا نه، خانوم شم؟!

این مهمه، خیلی مهمه. منتظر پاسختونم!

از خودتون جا نخورید! نه گذشتتون نه حالاتون!